💡 Bu yazı, bir "para kazanma" yazısı değildir. Bir "inatla, emekle, sistemin dışında var olma" yazısıdır. Su koçu pompası, elektrik şirketlerine, motor satıcılarına, şebeke dayatmasına, "Önce param olmalı" zihniyetine inat bir direniştir. Ve işte bu yüzden, "Para Nehri"nin tam kalbinde yer alır. Harcarken vicdanın, biriktirirken umudun olsun. Bu yazı, umudun ta kendisidir.
BEN SUYU YAMACA ÇIKARDIM
Elektriksiz, Yakıtsız, Şebekesiz – Hascan Su Koçu Pompası 2024
📸 "Hascan Su Koçu Pompası 2024" – Adını ben koydum. Hasan + can = Hascan. Çünkü bu pompa, benim inadımın, terimin, 2 ayımın ürünü.
🎬 İlk Deneme – Öğrenme Sancısı
Su çıkmıyor, vanalar ayarda değil, sinirler gergin. Ama pes etmedim.
💧 Çalışan Sistem – Su Yamaca Çıkıyor
Damla damla, inat inat. Elektrik yok, yakıt yok, şebeke yok. Sadece su var. Ve inat.
📹 Hascan Su Koçu Pompası 2024 – İlk denemeden çalışan sisteme yolculuk.
Pandemi. Herkes evine kapandı, ben bağa düştüm. Dededen kalma, anneannemden yadigar bir bağ. Vadi içinde. Merkeze uzak. Elektrik hattı yok. Su şebekesi yok. Sadece toprak var, ağaç var, bir de yukarıdan süzülüp gelen bir kaynak suyu.
Eskiden su boldur. Arklarla 1 km öteden getiririz. Ama dünya değişti. Su azaldı. Gelen suyun yarısı yolda buharlaşmada, yarısı bakımsız bağların toprağında emile emile kayboluyor. Geceleyin başka. Hava serin, buharlaşma az. Su biraz artıyor. Dedim, geceden bırakalım suyu. Ağaçlar susuz kalmasın. Bıraktık. Sonra duvarlar yıkıldı. 3 duvar. Farklı zamanlarda. Su kontrolsüz, zemini ıslatmış, yamaçta kaymış. Duvarlar gitti. Emek gitti.
Aylarca uğraştık, birkaç ağaç zor suladık. Her seferinde 6 saat. Suyun önündeki engelleri açarak. Yaprak, dal, çalı. Toprak, çamur, demeden. Ellerimiz yüzümüz çizik içinde.
Bir gün yine öyle bir maratonun sonunda, bağın altından akan çaya baktım. Dedim ki: "Bu çayın suyunu, 25 metre yukarıya, 50 metre öteye, hiçbir masraf etmeden nasıl taşırım?" O gün bir şey başladı.
1. Araştırma Geceleri – Endonezya'da Bir Video, Türkiye'de Bir Deli
Kış boyu araştırdım. "Bir yolu olmalı" dedim. Bağın altından akan su, yukarı çıkmalı. Bedava. Elektriksiz. Yakıtsız. Şebekesiz. Günlerce, aylarca araştırdım.
Sonra bir video buldum. Endonezya yapımı. Dillerini anlamıyorum. Ama gördüm ki: Güzel bir şey oluşuyor. Su bir yere çarpıyor, bir vana kapanıyor, bir basınç oluşuyor, su yukarı fışkırıyor.
O gün karar verdim. Türkiye'de yapanlar var mı diye araştırdım. Çıktı. Rençber TV bir video yayınlamış. Onu da izledim. Başkalarını da. Toplam 150 saat izlemişimdir. Farklı zamanlarda, farklı videolar. Her yönünü kavramak için.
2. Hazır Alayım Dedim, Olmadı – "Kendim Yaparım" Dedim
Hazır sistem aradım. Türkiye'de ticari versiyonu yok. Yurt dışında var, ama aşırı pahalı. Bireysel yapanlar olmuş. Fiyat sordum, yüksek geldi.
Bana "2750 TL'ye yaparız" dediler. Ben "Kendim yaparım" dedim. 10 bin TL harcadım. Boru, gövde, taş, çimento, kaynakçı, yol, yakıt... Derken. Hazır el yapımı alsaydım, daha ucuza gelirmiş. Ama kendim gelişeyim dedim. Hazıra da pek itimat etmedim. Gözüm yükseklerdeydi belki. Belki de sadece inat.
3. Kaynakçı Çilesi – "Sistemi Anlayan Yok"
Malzemeleri topladım. Sanayiden, hurdacıdan, sucudan, ordan burdan. Gittim kaynakçıya. Kaç yere gittiğimi unuttum. Her gittiğimde sistemi anlayan yok. Nasıl yapacağını bilen yok. "Nasıl yani?" diye sorup durdular.
En son birine dedim: "Ben tarif ede ede yaptırayım." 4 saat uğraştık. Tek tek tarif ettim. Ama bir gönye tutmadı. Kaynakçı çok mahir biriymiş gibi el nizamıyla yaptı. Zaten yapacak kaynakçı zor buldum diye üzerine gidemedim.
💡 Su koçunda terazi önemlidir. Çap eğri büğrü olursa problem çıkarır. Nitekim çıkarttı.
4. Denemeler – Çalıştı, Durdu, Yine Denedim, Yine Durdu
Hiç çalışmadı önce. Binlerce kombinasyon denedim. Vanaları ayarladım, boruları değiştirdim, hava odasını yeniledim. Sonunda çalıştı. Ama dur o da ne? Su basıyor sandım. Sabahlar yarım saat uğrayıp bakıyordum. Bir gün duruyor, bir gün çalışıyor. Sonra fark ettim: Aslında su basmıyor.
Kaldır, tekrar kur modu. Söktüm. Hava bölmesindeki valfi değiştirdim. Geliştirdim. Yine denedim. Su basmaya başladı.
Bak, burada 3-5 cümle ile yazdım. Ama bunun için tam 2 ay uğraştım. 2 ay. Her gün. Sabah akşam. Sök tak, dene, yanıl, sinirlen, bırak, ertesi gün yine başla.
5. Babamdan Gizli, Herkesten Gizli – Tek Bildiğim İnat
Bir de şu var: Babamdan gizli yapıyordum her şeyi. Babama sorsanız, "Çocuk işi, oyuncak" der. Hâlâ da öyle söylüyor. Su bastığı halde. "Olmaz" diyor. Olmaz dedi diye mi yapmadım? Yaptım.
Hani böyle musluktan akar gibi basmıyor. Oranlar çok dengesiz. Fiziği zorluyorum. 1.5 metre kottan, 25 metre dikey, 50 metre mesafeye su basmak. Kolay mı? Biraz şans, biraz inanç, biraz da adlandıramadığım bir şey. İnatçılık belki.
"Sana olmaz diyecekler.
Yapamazsın diyecekler.
İmkansız diyecekler.
Hevesini kıracaklar, umudunu kesecekler."
"Ama sen aldırma. Sus, çalış, inan. Ve bir gün, yaptığını görsünler."
Hasan – Para Nehri
#HascanSuKoçu2024
6. O An – Suyun Yamaca Çıktığını Gördüğüm An
Oldu. Yaklaşık 6 saatte bir varili dolduracak kadar su çıkıyor. Damla damla. Ama çıkıyor. Ben suyu yamaca çıkardım. Dağ değil belki. Ama 25 metre yukarıya, 50 metre öteye. Elektrik yok, yakıt yok, şebeke yok. Sadece bir çayın akışı var. Ve benim inadım.
O anı anlatamam. Yoruldum. Çok yoruldum. Ama o damlayı gördüğümde, her şeye değdi.
7. Toplam Maliyet – Bilmiyorum
Şunu net söyleyeyim: Yemedim içmedim, ona parça aldım. Kaynattım. Ayarladım. Gitmek gelmek için yakıt yaktım. Koramaz, Kozyatağı, İkitelli derken yollara düştüm. Ama toplam kaç para harcadığımı bilmiyorum. "Bu işin hesabını yaparken anladım ki: Aslında hesap sadece parayla olmuyor. Zaman, emek, sinir, uykusuzluk... Bunlar da birer maliyet. Tıpkı 'Para Nehri'nde söylediğim gibi: Harcarken vicdanın, biriktirirken umudun olsun. Burada harcadığım şey paraydı. Ama vicdanım rahat. Çünkü kimseye muhtaç olmadan yaptım."
"2750 TL'ye yaparız" dediler. Ben "Kendim yaparım" dedim. Şimdiye kadar harcadığım bunun çok üzerinde. Ama miktar belirsiz. Çünkü bu iş, parayla ölçülecek gibi değil.
🔻 Hesap şu: Yediğim içtiğim ona gitti. Yol yakıt ona gitti. Zaman ona gitti. Sinir ona gitti. Uykusuz geceler ona gitti. Ama su yamaca çıktı. Kâğıt üzerinde hesabı yok. Ama gönül defterinde yeri ayrı.
"Rüzgarı Dizginleyen Çocuk" ve Ben
Bu Su Koçu Pompasını yaptıktan çok sonra bir film izledim: "Rüzgarı Dizginleyen Çocuk". Malawi'de kıtlık varken, rüzgarın gücüyle elektrik üreten, su pompalayan, babasının tepkisine rağmen pes etmeyen bir çocuğun hikayesi.
Filmde babası diyordu: "Sen çocuk adamsın. Rüzgarı dizginleyemezsin." Benim babam da öyle demedi mi? "Çocuk işi, oyuncak, olmaz."
O çocuk yaptı. Ben de yaptım. O rüzgarı dizginledi. Ben suyu yamaca çıkardım. Dağ değil belki, ama yamaç. Ve o yamaç, bize yeter.
"Rüzgarı dizginleyen çocuk" ben olabilirdim. Ama ben suyu dizginledim. Babamın "Yapamazsın" dediği şeyi yaptım. Film izlerken ağladım. Çünkü onun hikayesi, benim hikayemdi.
Su Yamaca Çıktı. İnat, Dağları Deler
Dağ değil belki. Ama yamaç da fena değil. Hele o yamaçta ağaçlar varsa, toprak varsa, emek varsa... Su oraya çıktı. Ve o su, benim oldu. Onların değil.
Para Nehri'nin felsefesi şudur: Para bir araçtır, asıl hedef özgürlüktür. Ben bu pompayla elektrik şirketine, motor satıcısına, şebeke dayatmasına, hatta babamın 'Olmaz' sözüne inat özgürlüğümü ilan ettim. Su yamaca çıktı. Belki damla damla. Ama çıktı. Siz de kendi 'suyunuzu' bulun. Onu yukarı çıkarın. İnatla🎯 Bu işe nasıl başlayacağını merak edenlere: Yapacaksın, uğraşacaksın, sinirleneceksin, bırakacaksın, yine başlayacaksın. Teknik olarak nereden başlayacağını bilmiyorsan, şuradaki anlatım fena değil. Malzeme listesi bile var. Benimkisi gibi uğraşmak istemeyen, hazırını bulursa ona da şaşmam. Ama bil ki, hazır alsan da uğraşacaksın. Kendin yapsan da.
Harcarken vicdanın, biriktirirken umudun olsun. Su koçu gibi, hayatın da yukarı aksın.
Hasan — Para Nehri
0 Yorumlar